Inhalatory

BarkCzasem, walcząc na przykład z katarem czy infekcją gardła, sięgamy do dawnych sprawdzonych metod i robimy sobie inhalację, wdychając opary aromatycznych olejków lub ziół. Nie potrzebujemy wtedy żadnych urządzeń. Profesjonalne zabiegi jednak ich wymagają.

 

Do czego służy i jak działa

Do inhalacji, czyli wziewania bądź aerozoloterapii stosowanej leczniczo, profilaktycznie albo diagnostycznie, potrzebne jest urządzenie pozwalające wprowadzić określone substancje do górnych dróg oddechowych i oskrzeli. Takim urządzeniem jest inhalator.

Inhalator składa z nebulizatora (rozpraszającego płyn na drobne cząsteczki i wytwarzającego mgłę przy pomocy sprężonego powietrza), kompresora i zestawu akcesoriów. Na rynku dostępne są inhalatory do użytku w warunkach domowych – zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci.

 

Rodzaje

Istnieją dwa podstawowe rodzaje inhalatorów, z których pacjenci mogą sami korzystać w domach:

  • inhalatory pneumatyczno-tłokowe (sprężarkowe, kompresorowe)
  • inhalatory ultradźwiękowe

 

 

Ogólna charakterystyka inhalatorów pneumatyczno-tłokowych

Inhalatory pneumatyczno-tłokowe to urządzenia znane od połowy minionego stulecia i ciągle unowocześniane. Stosuje się je głównie w celach leczniczych, w terapii górnych dróg oddechowych, do podawania między innymi antybiotyków, mukolityków, glikokortykosteroidów, a także do aromaterapii i ziołolecznictwa. Nowoczesne modele nadają się też do leczenia schorzeń oskrzeli.

Inhalatory pneumatyczno-tłokowe są zaopatrzone w kompresor zasilany prądem, czyli w pneumatyczną sprężarkę. Powietrze sprężone przez kompresor trafia do nebulizatora z lekiem, tworząc aerozol. Inhalatory tego typu mają różną skuteczność i wydajność, co zależy zarówno od rodzaju nebulizatora, jak i od przekroju poprzecznego dysz i wysokości ciśnienia. Istnieją inhalatory sprężarkowe w postaci urządzeń mikrokompresorowych. Są one przenośne, a dzięki akumulatorowi można z nich z powodzeniem korzystać poza domem, na przykład w szkole, biurze lub podczas podróży.

Zalety inhalatorów sprężarkowych: możliwość modyfikacji dawki podawanego leku, szerokie spektrum zastosowania (leczenie, aromaterapia, ziołoterapia) oraz fakt, że nie wymagają one koordynacji pracy urządzenia z rytmem wdechów.

Wady inhalatorów sprężarkowych: stosunkowo duża waga, mała wydajność i trwałość, wytwarzanie dużych cząsteczek płynu.

 

 

Charakterystyka inhalatorów ultradźwiękowych

Inhalatory ultradźwiękowe są bardziej nowoczesne od sprężarkowych. Nie mają nebulizatora. Ich najważniejszym elementem jest aparat, który generuje drgania ultradźwiękowe wysokiej częstotliwości i dzięki temu sprawia, że powstaje aerozol.

Inhalatory ultradźwiękowe (dostępne są także przenośne urządzenia tego typu) wykorzystuje się głównie w leczeniu mukowiscydozy oraz w rehabilitacji oddechowej. Podaje się przez nie przede wszystkim mukolityki i chlorek sodu.

Zalety inhalatorów ultradźwiękowych: cicha praca, duża wydajność, trwałość, wytwarzanie małych cząsteczek aerozolu, aktywacja leku wdechem, nieobniżanie temperatury podawanej substancji.

Wady inhalatorów ultradźwiękowych: wysoka cena, konieczność zasilania elektrycznego, względnie mała precyzja w dawkowaniu leku.

 

Inne rodzaje inhalatorów

Wśród dostępnych na rynku i popularnych inhalatorów znajdują się też między innymi inhalatory MDI i DPI.

Inhalator MDI jest przenośnym inhalatorem ciśnieniowym, dość skomplikowanym w obsłudze, raczej nieprzydatnym dla dzieci. Dorosłym bardziej odpowiada, bo jest nieduży i poręczny. Od użytkownika wymaga współpracy – przy każdym wdechu należy samodzielnie wypuścić dawkę aerozolu.

Inhalator DPI to niewielkie, przenośne urządzenie, przeznaczone do rozpylania leków w postaci proszku. Jego praca zależy od siły wdechu.